نصیبهفتاد ساله شد
این شادِ سبزِ ریشه در خاک
سرو بلند قامتِ سرسبزِ سربلند
یک روز مادرم
با دست های ساکن خاکش
آن را کاشت
من چهار ساله بودم
هم قد او
و پرُ از کودکی
و سرو شد به قامتِ مرگش بُلند بلند
در جستجویش آن بالا
در فتح آسمان
و من
در کارِ فتح خاک
حتی دو متر اگر شد
خورشید را شکار می کردم روزی
شب شد نصیبِ من
محمد جانفشان
شهریور ماه 1394
|
نظرات بینندگان
|
|
انتشاریافته:
0
|
غیرقابل انتشار:
0
|
|
|
|
|